Ataque Escampe

5 Músicas

Bio

  • Finalista 2025, Galicia
    A fantasía dourada da droga
    Facendo cabaliños na bici, en Lalín
    Rumbo a parques oxidados
    Quixen ser un neno malo e non cheguei a capitán
    Tan sequera nin do clube dos matados
    Chupei tamén algún sopapo
    Na casa e mais no patio non daban nin bicos nin abrazos
    Agora os gánsters aténdencheme
    Na tele cando falan os da escola de Chicago
    Porén nesta aldea ′tase ben, baby
    Co chándal do revés coma o príncipe de Bel-Air
    Rego e paso o cortacéspede
    Vou buscando co bolígrafo algo que me represente
    Analóxico e paciente
    Son a industria do rap antes de volverse mainstream
    Uh
    Como te morda
    Un alacrán
    Busca viño, busca pan
    Que mañá te enterrarán
    Uh
    Como te morda
    Un alacrán
    Busca viño, busca pan
    Que mañá te enterrarán

    Mira que me divertín nas noites de saír
    Daquela a miña camisola puña “Fuck the Police”
    Pois si, MC, son decote introvertido
    Son un deses chalés que están por fóra de ladrillo

    Máis relax que unha finde nun spa
    Sentímolo bailando no Kingston, no Superfly
    Mestres con clase e sen discípulos
    Ataque Escampe, vencedores e vencidos
    Levo un anel no meu dedo maior
    Que foi feito na charpela por un preso en San Simón
    Non din “campos de concentración”
    Nas guías de visita preparadas pola Xunta de Feijoo
    Na noite brillan, como tigres na gaiola
    Vin saír dous policías dun furgón
    A modo de filme de Scorsese dixeron
    “Control de drogas, ¿tiene algún inconveniente?”
    Teño medo das pistolas, son infantil
    Aquela noite xa non puiden durmir
    E na miña mente, guerra civil
    A miña camisola puña “Fuck the Police”
    (Fuck fuck)
  • Finalista 2024, Galiza

    O hit daquel verán foi
    Un tema de Bad Bunny
    Nunca entenderei por que
    Viaxamos a Miami

    Tiñamos gana de festa
    Tiñamos gana de estira-las pernas

    O hotel vale máis
    Que unha vida de traballo
    Onde os policías van
    En bermudas a diario

    Na suite do Holiday Inn
    Todas estabamos vivas
    Déitate tranquila, sis’
    Fai o morto na piscina

    Cando unha estrela se apaga
    Na noite brilla toda Disneylandia

    Préndese a luz
    Simplemente dando palmas
    Vibra o corazón máis cru
    Na calor da madrugada

    (Por iso…)
    (Non tiveches fillos)

    (Por iso…) Na praia
    De San Francisco, en Louro sempre me sinto ben
    (Por iso…) O móbil
    Teño medo de que o rouben xusto cando me vou meter

    (Por iso…) Na praia
    De San Francisco, en Louro sempre me sinto ben
    (Por iso…) O móbil
    Teño medo de que o rouben xusto cando me vou meter

    Os vellos das residencias
    Na noite brillan como Julio Iglesias

    O hotel vale máis
    Que unha vida de traballo
    Temos que volver quedar
    Non vivimos no pasado

    O hotel vale máis
    Que unha vida de traballo
    Onde os policías van
    En bermudas a diario

  • Finalista 2023, Galiza

    Eu tamén fun unha estrela fugaz
    Dixéronme que así é como hai que chorar
    Coas lágrimas por dentro

    Os tenis da feira
    Os concertos de punk
    A vez que dous fulanos me intentaron roubar
    E só levaba tres euros

    Aqueles anos de tanto sair
    Untamo-lo foie-gras co DNI
    Temos collido tantos autobuses

    Soñéi que todos estabades aquí
    Chegados a este punto xa se pode dicir
    Aínda son un looser

    Lamborghini, Lamborghini
    Lamborghini, Lamborghini

    Se fose o ano 93
    Mandaríavos cartas de papel
    Todo sería aínda máis verdade

    Aquí me tedes case un Deus
    O meu Lamborghini e máis eu
    Son as consecuencias de ser fráxil

    Eu tamén fun unha estrela fugaz
    Chaméi ás profesoras de primaria mamá
    Aínda teño medo da escuridade

    Nina Simone no radio cassette
    For all we know we may never meet again
    Do corpo non vas a esperar milagres

    Lamborghini, Lamborghini
    Lamborghini, Lamborghini

    Na vida nunca hai volta atrás
    E cando morres, morto estás
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse máis que nunca

    Lamborghini, Lamborghini

    Os puntos toods no carné
    Non corras máis, total pra que
    Podemos ir montar
    Podemos ir montar
    Podemos ir montar nos cabaliños

    Lamborghini, Lamborghini

    Na vida nunca hai volta atrás
    E cando morres, morto estás
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse máis que nunca

    Lamborghini, Lamborghini (Non corras máis)

    Os puntos todos no carné
    Non corras máis, total pra que
    Podemos ir montar
    Podemos ir montar
    Podemos ir montar nos cabaliños

    Lamborghini, Lamborghini (Non corras máis)

    Na vida nunca hai volta atrás
    E cando morres, morto estás
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse máis que nunca

    Lamborghini, Lamborghini

    Na vida nunca hai volta atrás
    E cando morres, morto estás
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse
    Agora hai que quererse máis que nunca

  • Finalista 2020, Galiza

    Eu escoito rock de estadio
    cando non me ve ninguén:
    necesito o son de ambiente baixo a pel.
    O Spinoza de Carballo
    chamábanme cando empecei
    Filosofía por amor, pero xa onde foi.
    Hoxe honro aquel surfeiro:
    contra o outono foi bater.
    Pero o que pode un corpo
    nunca o saberá ninguén!
    Un sobriño deixou comigo,
    na conserveira preguntan por el.
    Axusto as lentes e respondo que todo ben.
    Un día verán a luz os meus escritos:
    cando eu non estea, bailade, malditos.
    O que pode un corpo
    nunca o saberá ninguén!
    Eu escoito rock de estadio;
    non é malo se fai ben.
    Vou da lata ao mar, no mar salto outra vez.
    A substancia desta vida
    é tan extensa que xamais se ve,
    pero detrás de Clarence Clemons tócoa co pé.
    E dedicaranme as letras do paisiño.
    Cuspide na tumba. Coidade o sobriño
    para que non se perda neste gueto portugués.
    Un día verán a luz os meus escritos.
    Borremos a morte, cantade comigo:
    o que os corpos poden nunca o saberei nin eu!

  • Finalista 2018, Galiza

    Onte fun andar pola beira do Sil e pensei que a vida é como un río.
    Había tempo que non ía por alí e continúa todo igual de aburrido:
    pais contra pais á saída dos colexios, nenos que van pelexar cos seus amigos.

    Xa non teño Facebook para poñerme a espiar (o persoal é moi presumido)
    nin espazo para arquivos ilegais, documentais de Estados Unidos:
    Napoleón na pirámide de Keops, as dimensións do espazo infinito.
    E cando trato de ser eu mesmo, mexa un can negro no meu portal.

    Por min non conspirará o universo.
    E asumo xa que a felicidade non chegará xamais.
    Teño un cravo tan cravado no corazón que con razón me doe sempre o peito,
    teño sempre unha constante preocupación por ir por diante do que vai sucedendo.
    Sorte fatal a que vai sempre comigo. Cal é o mal que me vén de nacemento?

    Pero por máis que o desexe forte, nunca son quen de sentirme ben.
    No tarot sempre me sae a morte.
    E cando vou contigo pasar un fin de semana ao balneario
    de Mondariz-Balneario de retiro espiritual, tamén.